Superverse streekproducten in Langweer

Voor wie de tekeningen van Isings of Jetses nog kent: Langweer in het Friese Skarsterlân, met zijn piepkleine hoofdstraat (’Buorren’) vol lindebomen en lage geveltjes, de eeuwenoude kerk en het dodenakkertje, de deftige Osingastaete en de oranjerie ertegenover… ach, je zou er zo Ot en Sien kunnen tegenkomen. Klepperend op hun klompjes over de straatklinkers. Bedachten wij mijmerend achter de ruitjesramen van ’t Jagertje, een verrassend eigentijds restaurant in een ongeschonden dorpsdecor.
In de zomer word je hier zo ongeveer onder de voet gelopen door Duitse, Hollandse, Belgische en andere niet-Friese passanten en bootjesmensen, nu was de Buorren verlaten. Er heerste een bijna gewijde stilte, de herfstbladeren dwarrelden op de wind, het terras voor ’t Jagertje was leeg en alle 900 Langweerders zaten thuis bij de kachel.

Nou ja, op een paar na. Want binnen was het druk. De tafeltjes met hun crèmekleurige linnen waren bezet, aan de bar werd gelachen en het geroezemoes en bestekgetik plantten zich voort langs de zolderbalkjes. Aangename ambiance. We herinnerden ons een bezoek aan ’t Jagertje, heel lang geleden, toen de wereld nog tegen Outspan-sinaasappels en Kaapse viooltjes was: de toenmalige patron schonk ZuidAfrikaanse wijn van onder de toonbank. Alsof hij in verboden waar handelde – wat natuurlijk ook zo was, want Nederburg en al die andere producten van ’foute’ oorsprong waren door de politieke elite verbannen.

Die Hollandse linksigheid hebben we gelukkig met z’n allen overleefd en ook ’t Jagertje, zagen we, is ongeschonden door zijn ’illegaliteit’ gekomen. De nieuwe patron-cuisinier Willem van der Hout (mooi cv: gekookt in Lauswolt, Lindenhof en Lunia) wist trouwens van niks en het was nog een hele toer om hem uit te leggen dat nog maar enkele jaren geleden de media van dit land zich dwingend… ach, laat ook maar. Beter de kaart bekeken, want daar kwamen we voor.

Schuimige soep van langoustines gevuld met
waddengarnalen (€ 7,50), carpaccio van ossenhaas
met boerenkaas (€ 11,50), kalfsentrecote met
kalfsjus en knapperige groenten (€ 20,50),
Franse en Friese kazen met honing en gember (€ 8,50).

Ons menu begon met een waddenscheermes, gekookt en gevuld met het eigen vlees, mosseltjes, geplukte kruiden en schuim van het kookvocht met boter en room. Heerlijk dat het langwerpige schaaldier – waar je zo gemeen in kunt stappen op het strand – volledige terug is als (amuse)delicatesse. Nu de kokkeltjes nog.

Het werd gevolgd door een typisch streekgerecht: paling uit het Sneekermeer. Zoals het hoort ambachtelijk gerookt door een Ter Hornse visser, geserveerd met truffelmayonaise en een beetje salade. En daarna een soepje van eekhoorntjesbrood („in een kopje van mijn schoonmoeder”). De paddenstoelen hadden hun prachtige smaak afgegeven aan een lichte gevogeltebouillon en alles was gepureerd met een beetje room.
Ook het andere tussengerecht was regionaal: snoekbaars uit de Langweerder Wielen. Melkwitte filets („de mooiste stukken van de rug”) aangezet in hete zonnebloemolie, krokant gebakken met wat peper en zout en geserveerd met gebakken langoustines en garnalen. Plus opgeschuimde saus van kreeftenschalen en koppen, ingekookt met onder meer witte wijn, kruidenbouquet en cognac.

Hoofdgerecht: hert. Een rugstuk, licht aangebraden in roomboter, nagegaard in de oven en meteen doorgegeven. Malse plakken hertenvlees, goed rosé gebleven, dampend geserveerd met een stamppotje van rauwe andijvie met wat mosterd, gebakken oesterzwammen en cantharellen, en een stevige jus van eendkarkassen („geeft een mooie, geurige wildsmaak”) ingekookt met compote van vossenbessen. Perfect! Zeker ook bij de wijnen van sommelier Henk de Jong.

Tot slot Bleu de Wolvega, de beroemde Friese blauwschimmelkaas, met een chutney van pompoen. En zelfgemaakte apfelstrudel met vanillesaus en een bolletje vanilleroomijs.

Uitstekend adres.

TON DE ZEEUW

Voor de recensie van de Leeuwarder Courant, klik hier.
U heeft Adobe Reader nodig om het bestand te kunnen openen.